नेपाल: हिन्दू राष्ट्रको गौरव र आवश्यकत्व

विश्व सभ्यताको इतिहासमा, हिन्दू दर्शनलाई उदार, सरल र सहिष्णु मानिन्छ। नेपाल जहाँ हिन्दू राज्यको रूपमा रहेको थियो, त्यो केवल धर्मसम्म सिमित थिएन, बरु यसले नेपाली राष्ट्रिय पहिचानलाई समेत मजबुत बनाएको थियो। तर नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र घोषणा गर्दा यहाँको यथार्थलाई ignore गरिएको छ।

हिन्दू धर्म सबै धर्महरूमा सबैभन्दा उदार मानिन्छ। विश्वप्रसिद्ध दार्शनिक Voltaire ले हिन्दू धर्मलाई पूर्वी सभ्यताबाट पश्चिमी सभ्यतामा दिएको best gift भनेका छन्। आयरिश साहित्यकार George Bernard Shaw ले भनेका छन्, “हिन्दू धर्म विश्वकै सबैभन्दा important र most liberal religion हो।” विभिन्न धर्म र संस्कृतिका विश्वकोशहरूमा समेत हिन्दू धर्मका चिन्हहरू इस्लामिक देशहरूमा पाइन्छन्। ईरानमा भेटिएको ४८६ ईसा पूर्वको शिलालेखमा ‘हिन्दू’ र ‘हिन्दु’ शब्द उल्लेख छन्। एक प्राचीन पारसी धर्मग्रन्थ Shatir मा प्रसिद्ध वेद व्यासको भनाइ दोहोरिएको छ — “म साँचो हिन्दू हुँ, हिन्दू भू्मिमा जन्मिएको।”

प्राचीन विदेशी यात्रीहरू जस्तै Megasthaniz र Fai Han ले आफ्नो संस्मरणमा हिन्दूहरूलाई tall, healthy, simple, intelligent and truthful भनेका छन्। उनीहरू भन्छन् कि हिन्दूहरूले आर्थिक व्यवहारमा प्रमाणपत्र माग्दैनन् र चोरीको घटना सुन्नै नपाइने भएकाले घरमा सधैं ताला लगाउँदैनन्। बौद्ध धर्मको उदयले धेरै फरक पारेको छैन किनकि बौद्ध धर्म र हिन्दू धर्म एकअर्काका पूरक हुन्। किरात समुदायले पनि शिव र भगवतीजस्ता हिन्दू देवताहरूको पूजा गर्छन्।

नेपाललाई पूर्ण धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र घोषणा गर्नुको सट्टा यसलाई हिन्दू र बौद्ध मूलधारका भूमि भनेर स्वीकार गर्नु ground realities अनुसार बढी तर्कसंगत हुने थियो। भारतमा ८०० मिलियन भन्दा बढी हिन्दूहरू छन् र भारतीय हिन्दूहरूले नेपाललाई हिन्दू राष्ट्रको रूपमा सम्मान गर्छन्, जुन हाम्रो लागि pride को विषय हो। सुरक्षा कारणले पनि नेपालजस्तो सानो देशका लागि हिन्दू राष्ट्र हुनु ठूलो फाइदा हो।

नेपाललाई हिन्दू राष्ट्र घोषणा गर्नु धर्म मात्र नभएर नेपाली राष्ट्रियताको inescapable fact हो। यदि नेपाल धर्मनिरपेक्ष र गणतान्त्रिक बनेको छ भने, चीन आफ्नो सुरक्षा कारणले नेपालमा कम्युनिष्ट विचारधारा फैलाउने र माओवादी तथा कम्युनिष्ट आतंकवाद विभिन्न ठाउँमा फैलाउने मौका पाउनेछ। यदि राजतन्त्र पुनर्स्थापित भयो भने यी गतिविधिहरूलाई नियन्त्रण गर्न सजिलो हुनेछ। त्यसैले २०१३ पछि राजनीतिक नेताहरूले नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष नभई हिन्दू राष्ट्र घोषणा नगर्नु ठूलो mistake हुनेछ, विशेषगरी ती नेताहरूको जसले Ultra Communists को संरचना अनुसार धर्मनिरपेक्षता तय गरेका थिए।

धर्मनिरपेक्षताको कुरा गर्दा २००१ को जनगणना referendum को रूपमा लिन सकिन्छ। त्यो बेला धेरै so-called intellectuals, जातीय नेताहरू, कम्युनिष्टहरू र self-proclaimed Christians ले हिन्दू धर्म नलेख्न प्रचार गरे। तर हिन्दूहरूले त्यसलाई विवाद बनाइनन्। त्यो समयमा नेपालमा ८२ प्रतिशत भन्दा बढीले हिन्दू धर्म अपनाएका थिए। यदि बौद्ध र किरातलाई बाहेक गरियो भने यो संख्या ८३ प्रतिशत थियो।

त्यसैले, नेपाललाई हिन्दू मूलधारका धर्महरूको भूमि घोषणा गर्नु उपयुक्त हुन्छ। तर, गम्भीर प्रश्न छ—कसको interest मा नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष घोषणा गरियो? दुई तिहाइ भन्दा बढी जनताको विश्वासलाई कसैले trample गर्ने अधिकार छैन। जनमतसङ्ग्रह भए पनि ८५ प्रतिशतभन्दा बढीले हिन्दू राष्ट्रलाई समर्थन गर्नेछन्।

धर्मनिरपेक्ष राष्ट्रको पक्षमा भए पनि संसारका क्रिश्चियन र मुस्लिम राष्ट्रहरूलाई पनि धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र घोषित गर्नुपर्छ। यदि नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र बनाउने हो भने उनीहरूले आफ्ना “Cross” (क्रस) र यहूदीहरूको “Sign of David” (डेविडको चिन्ह) र मुस्लिमहरूको “Kawa” (काबा) पनि त्याग्नुपर्ने हुन्छ। वास्तवमा “Kaaba (Kawa)” स्थल प्राचीन हिन्दू शिव मन्दिर थियो जहाँ हिन्दू परिक्रमा अभ्यास अझै पनि कायम छ। नयाँ अनुसन्धानले देखाएको छ कि येशू भारत आएर योग सिकेका थिए।

नेपाल पुनः हिन्दू राष्ट्र भए पनि यसको प्रकृति अन्य धर्मनिरपेक्ष राष्ट्रभन्दा धेरै better हुनेछ किनभने हिन्दूहरूले कहिल्यै अन्य धर्महरूलाई harass वा trouble गरेको छैनन्।

नेपाल सानो देश हो र दक्षिणतर्फ खुल्ला सिमाना छ। ८०० मिलियनभन्दा बढी हिन्दूहरू भारतमा छन् र भारतीय हिन्दूहरूले नेपाललाई हिन्दू राष्ट्रको रूपमा सम्मान गर्छन्, जुन हाम्रो लागि ठूलो pride हो। सुरक्षा कारणले पनि नेपालको लागि हिन्दू राष्ट्र हुनु ठूलो फाइदा हो। यदि माओवादीहरू नेपालका sovereignty र अखण्डताको पक्षमा छन् भने उनीहरूले धर्मनिरपेक्षताको सोच परिवर्तन गर्नुपर्छ। सबैले, चाहे उनीहरू क्रिश्चियन वा मुस्लिम हुन्, नेपाललाई हिन्दू राष्ट्र बनाउने पक्षमा हुनुपर्छ। तर सातवटा राजनीतिक दलहरूले नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष राष्ट्र घोषणा गरेर ठूलो mistake गरेका छन्।

नेपालमा केही INGO हरू छन् जसले नेपाल विकासको नाममा क्रिश्चियन धर्म फैलाउने काम गरेका छन् र fallacious assurances दिएका छन्। नेपाली धार्मिक मानिसहरूले सधैं अन्य धर्महरूलाई सम्मान गरेका छन्। नेपालमा कहिल्यै धार्मिक असहिष्णुता भएको छैन। राजदरबार अगाडि दुई मस्कहरू छन् जसले सहिष्णुताको उदाहरण प्रस्तुत गर्छन्। तर, केही so-called big party leaders र केही civil society तथा INGO conveners, जो Christian Mission का puppets हुन्, स्थानीय संस्कृति र पहिचान नष्ट गर्ने काममा सक्रिय छन्।

हामीले भोल्टेयरको भनाइ सम्झनुपर्छ: “Christianity is the most ridiculous, the most absurd and bloody religion that has ever infected the world.”

यो तथ्य थाहा पाएर पनि, कस्तो interest का लागि ती so-called big parties, माओवादीहरू लगायतले भारतको RAW को संकेतमा नेपाललाई धर्मनिरपेक्ष घोषणा गरे? यसले देशका दुई तिहाइभन्दा बढी हिन्दूहरूको भावना चोट पुर्‍याएको छ। राजनीतिक नेताहरूले आफ्नो निर्णय पुनर्विचार गर्नुपर्छ। उनीहरूले गर्नुपर्ने काम जातीय भेदभाव र अस्पृश्यता जस्ता anomalies हटाउनु थियो, जुन वास्तविक सेवा हुने थियो। हिन्दू धर्ममा कुनै पनि त्यस्तो कुरा छैन जसको विरोध गर्नुपरोस्।

धर्मनिरपेक्षता र गणतन्त्र घोषणा गरेर केवल केही साँघुरो समूहको हित पुरा गरिएको छ जसले नेपाली जनताको भावना बिरुद्धको सोच राख्छन्। हिन्दू धर्म सबैभन्दा उदार र सहिष्णु धर्म हो। त्यसैले नेपाल पुनः हिन्दू राष्ट्रको रूपमा स्थापना हुनुपर्छ।